Deze week was het weer een heel circus op het werk. Alle hoge bazen uit Europa kwamen op bezoek en ook een de allerhoogste marketingpief uit New York. Woehaaaa, alles op scherp!!

De poppen aan het dansen dus! Kantoren netjes opruimen, allemaal in je netste kleding op het werk verschijnen. Dit wordt overigens niet eenmaal gevraagd maar minstens een keer of vier, zodat een aantal van mijn collega's al bijna de neiging kreeg om juist expres met spijkerbroek aan te komen…

En verder veel voorbereidend werk voor een aantal collega's natuurlijk.

Mooi om te zien hoe de lokale bazen die normaal het hoogst van de toren blazen, nu ineens heel zenuwachtig zijn en vooral ook bijna nederig.

Ik moest daardoor even denken aan het fragment dat Balkenende en De Hoop Scheffer jaren geleden President Bush ontmoette. Tenenkrommend, dat nederige gedoe. Ook de hoogste bazen zijn gewoon mensen die naar de WC gaan, denk ik altijd maar… 

Op kantoor deze week dus veel mensen die zich lieten opjutten door zenuwachtige anderen. Na 1,5 dag was het bliksembezoek weer voorbij. Doordat de agenda's van de hoge piefjes op het laatste moment gewijzigd waren, moesten ze zelf al 's middags om 15.00 uur terug richting Schiphol en konden wij rustig "onder ons" gaan borrelen en dineren. Want dat kon niet meer worden afgezegd….jammer zeg!

Daar ontstond bij sommige toch wel echt een ontlading. Tja wat wil je, als je minstens 2 weken lang aan een presentatie werkt waar uiteindelijk geen tijd voor is, omdat andere onderwerpen erg uitlopen. Dus tijdens het borrelen werd er effe lekker ongegeneerd gelachen, gerelaxed en gesproken (of was het toch roddelen?).

Ondanks dat de Opper Pief een erg charismatische man is, die een mooi motiverend verhaal hield, was het toch een stuk relaxter toen hij en zijn consorten eenmaal het pand hadden verlaten.

Onze Tien gaat ons verlaten. Ze gaat richting Rotjeknor. Om te wonen en te werken. Spijtig, jammer, vervelend, want Tien is een topcollega! Maar…..leuk voor haar, dat wel natuurlijk!

Haar hele leventje wordt weer ‘s omgegooid. Zat ze vorig jaar nog 9 maanden in Rome, na 5 maanden terug te zijn geweest op haar plekje in Weesp, had ze het wel gezien. Weg met die kneuterigheid. Ze gaat voor een job bij een gigant van een leverancier. Niet meer met z’n tienen aan de lunchtafel in Weesp, maar naar een bedrijf waar je de meesten van je collega’s niet kent.

Maar oh jee, ze gaat nu wonen in een echt huis ipv een gemeubuleerd appartement. Hellup!!! Dat betekent meubels aanschaffen, bestek, borden, alles eigenlijk! Een echt huis met een tuin…………aaaaargh het B-woord komt akelig dichtbij!

Hoe stoer onze Tien ook is, reizen rond de wereld, 9 maanden vertoeven in Rome, nu is ze doodsbang om burgelijk gevonden te worden. Burgelijk, met een hoofdletter B!

En ja, wij pesten haar daar natuurlijk wel een beetje mee. Hup naar de meubelboulevard op de warme zondag, vooraf beetje advies van een aantal collega’s die zelf allemaal heerlijk van de burgelijkheid genieten. Want zoveel is er niet mis met een echt huis, een tuin en je eigen spulletjes.

Go Tien, we zullen je missen! Have fun in Rotjeknor!

Om het goede doel te steunen hebben wij deze week op het werk allemaal een "stappenteller"ontvangen.

Het doel is om samen met alle Europese collega’s gezamenlijk 50 miljoen stappen te zetten in deze werkweek. Indien dat lukt gaat er een mooi bedrag naar een organisatie die operaties uitvoert bij kinderen die zijn geboren met een open verhemelte.

Op een lijst dienen we ‘s morgens allemaal onze stappen van de vorige dag te noteren, zodat de stand dagelijks kan worden bijgehouden.

Het is natuurlijk geen wedstrijd, want het is allemaal "voor het goede doel". Maar toch kruipt er bij velen een soort competitie-gevoel naar boven.

Onder de 5000 passen per dag gebleven? Nou dan had je niet zo’n fanatiek dagje! Boven de 10.000 gexebindigd? "Goed bezig uitslover!". Het houdt de mensen over het algemeen wel bezig.

Let wel : indien je een gemiddelde van 10.000 stappen per dag hebt, dan ben je gezond bezig qua beweging. Maar dit is niet eenvoudig met een kantoorbaan. Dit zou betekenen dat je dagelijks moet wandelen, sporten of bijvoorbeeld met de fiets naar je werk zou moeten (bij fietsen telt de stappenteller ook door). Maar dit is niet voor iedereen haalbaar.

Met alleen een beetje naar je auto lopen, naar het koffieapparaat en het toilet op het werk, mag je blij zijn met 3000 stappen per dag.

Dan zijn er ook altijd een handje vol mensen die het "allemaal onzin" vinden en niet (echt) meedoen. De uitslag interesseert ze niet, dat hysterische gedoe omtrent de dagelijk behaalde passen al helemaal niet.

Over het algemeen doen de mensen enthousiast mee. Maar wel meer voor het spel-element, het goede doel is mooi meegenomen.

Als het op het werk allemaal een beetje tegenzit, dingen niet goed gaan, dingen "vroegah"veel beter gingen…….etc., juist dan moeten mensen hun verhaal af en toe kwijt.

En ik, al zeg ik het zelf, doe het best goed als spons. Ofwel: kom maar op met die verhalen, absorberen maar. Mensen spuien graag hun verhaal bij mij.  Een deel van de mensen zit in mijn eigen team. Dus als dingen niet lopen zoals ze zouden moeten, worden ze geacht dit bij mij te melden. Anderen vinden het (ook) gewoon prettig mij op de hoogte te houden, mijn mening te horen of hun hart te luchten.  Want het is natuurlijk niet allemaal rozengeur en maneschijn in het bedrijfsleven.

Zelf effe m’n verhaal spuien vlak voor het weekend bij m’n baas, kon ook geen kwaad vandaag. Even vast wat ergenissen op tafel. Want wachten tot maandag zorgt alleen maar voor extra piekeren in het weekend.

De zon maakt een hoop goed, dezer dagen. Dat wel. Lekker effe buiten chillen in de pauze is goed voor de teamspirit.

En dan proberen toch licht aan het eind van de tunnel te zien. Want wie weet, gaat het ooit wel weer allemaal op rolletjes lopen, als een goed geoliede machine. We gaan ervoor!

Vier weken lang hebben we met man en macht aan een project gewerkt. Een project dat normaal gesproken 12 weken in beslag neemt en nu in 4 weken geklaard moest worden. Mission Impossible? Of uitdaging? Dat laatste, kom maar op, we gaan ervoor!

Iedereen deed z’n uiterste best en zelfs meer dan dat. Vandaag was de deadline. Deze week was daardoor als een emotionele rollercoaster. Op het ene moment ervan overtuigd dat we het zouden redden, welk gevoel na xe9xe9n telefoontje alweer om kon slaan de andere kant op.

Regelen, regelen, regelen. Vier weken lang, maar vooral de afgelopen twee dagen ben ik hier fulltime mee bezig geweest.

En dan is nu bekend dat we 88% van de order op tijd geleverd hebben, maar helaas 12% pas morgen kan worden aangeleverd. Deadline met xe9xe9n dag overschreden…Helaas. Mission impossible bleek echt echt impossible te zijn.

Het was op het laatst een principe-kwestie. Ik had beloofd dat we het zouden redden en nu moest ik daar op terug komen.

Na het brengen van het slechte nieuws aan de klant voelde het alsof we gefaald hebben.

"Waar maak je je druk om?" vroeg Marco mij net. "Er gaat toch niemand dood ofzo?", "Nou dan!".

Tja, natuurlijk heeft hij gelijk. Maar door mijn perfectionistische gedrag op werkgebied voelt het kl*te.

Toch als ik nog eens naar het percentage kijk wat wel op tijd geleverd is, moet ik eigenlijk trots zijn. 88% op tijd geleverd! Geen andere fabrikant had het beter kunnen doen in deze situatie.

Zo, ik heb gesproken.

Ja, ik heb weer eens de spirit gevonden om een blog te schrijven.

Het gaat niet over de vakantie. Die was heerlijk, maar alweer te lang geleden om nu nog over uit te wijden.

Deze week zat ik weer eens 3 dagen in Polen voor m’n werk. Sorry, het begint eentonig te worden al die tripjes van mij. Maar goed.

In Warsaw was het prachtig weer. Lekkerder dan hier, maar het was wel werken geblazen. Dat was dan weer jammer…..

Ik moet wel eerlijk bekennen dat Warschau er een stuk gezelliger en vrolijker uitziet met een zonnetje. Paar maanden geleden was het grijs weer…en kon de stad me niet bekoren. Nu hebben we o.a. een stukje van de "oude stad" gezien en ik heb een positiever beeld gevormd.

Wel zijn we bestolen, in Polen. Dat rijmt.

Nu klinkt "bestolen" wel iets zwaarder dan het is, maar okxe9. Hier het verhaal.

We gingen met twintig collega’s (van vele nationaliteiten) met taxi’s naar een restaurant. Na een gezellige avond met lekker eten en drinken, besloten we rond 23.00 uur terug naar het hotel te gaan. Weer met de taxi natuurlijk.

Echter xe9xe9n probleempje. Door de warmte was het juist nu toch even (verschrikkelijk hard) gaan regenen en onweren. De taxi’s konden niet vlak voor het restaurant komen, dus we besloten even binnen te wachten.

Maar het hield niet op en we dachten dat er doorheen rennen toch wel een optie was. Een Roemeense collega had xe9xe9n van de obers zo ver gekregen dat hij met haar meeliep met een paraplu. Erg galant natuurlijk. Maar de rest van ons voelden zich geen "watjes" en namen een sprint richting de 3 taxi’s.

Eenmaal daar aangekomen waren we echt zeik- en zeiknat, dus snel de taxi ingestapt. Toen we net zaten, waarschuwde de chauffeur ons, dat het wel avond was en het ook nog eens regende. Dat betekende natxfaxfarlijk dubbel tarief.

Persoonlijk dacht ik dat dit een grapje van ‘m was. Chauffeur met humor, leuk. Maar we reageerden hier alle 4 niet echt op. We waren echt niet van plan nu uit de taxi te stappen en waarschijnlijk hadden we een uitdrukking op ons gezicht staan, met: "de baas betaald, kan ons het schelen, we willen NU terug naar het hotel en niet terug de regen in. Dan maar dubbel tarief".

Maar de man maakte blijkbaar toch geen grapje en mijn Britse collega moest uiteindelijk 100 zlotty  betalen (ongeveer x80 25,00). Dat vonden we toch wel veel voor Poolse begrippen.

Even later toen we de rest van de collega’s vroegen wat zij hadden betaald aan hun chauffeur (voor hetzelfde ritje dus), begonnen onze oren toch flink te klapperen!

Onze Zwitserse collega had 70 zlotty betaald en onze Spaanse collega had maar 18 zlotty hoeven te betalen!!! Dat is dus x80 4,50!!! Waaaattt?

We have been ripped off, guys! Big time!

Ik weet het, ‘t is maar x80 20,00 wat we teveel betaald hebben. Die ook nog eens voor rekening van de baas is. Maar daar gaat het niet om.  Boeven zijn ‘t!

Wederom een tripje naar het buitenland voor mijn werk deze week. Dit keer was het weer de beurt aan Parijs. Met collega A.

Twee dagen workshop. Beetje taaie kost, vooral de eerste dag. Maar ach, ‘s avonds in de stad rondlopen, de kroeg in (Ierse Pub in Parijs, waarom niet) en oh ja, even een drankje gedronken op een terrasje. Dit was het uitzicht:

Louvre Museum.

Lekker decadent . Dat maakt het toch niet zo hxe9xe9l erg om af en toe in het buitenland te moeten werken.

Nog flink gelachen toen een Poolse collega in de Ierse pub vol op z’n bek gepakt werd door een Franse(?) dame. Nou ja dame…. Met tong erbij en al. En dat na een gesprekje van hooguit 5 minuten. Ben ik oud aan het worden, of is dit normaal gedrag? Amazing!

Ik ben nog nooit zo vaak voor m’n werk naar het buitenland geweest als de afgelopen 12 maanden. Deze week was het de beurt aan Polen. Warschau ofwel Warszawa op z’n Pools. Ooit xe9xe9n keer eerder geweest voor het werk.

Op het vliegveld zie ik altijd weer op tegen het verschrikkelijke ritueel: jas uit, riem af, als je mazzel hebt ook je schoenen uit en je horloge af. Laptop apart op de band leggen en natuurlijk je zakje met vloeistoffen van allemaal keurig in flesjes/potjes/tubetjes van minder dan 100ml op de band leggen. Flesje water weggooien en hopelijk zit er geen verdwaalde nagelvijl in je tas. En oh ja, dan nog zelf door het poortje en een schietgebedje doen dat het ding niet alsnog afgaat op een knoop ofzoiets. Anders krijg je ook nog even een voelsessie van een beveiligingsmedewerkster. Maar goed, allemaal voor de eigen veiligheid natuurlijk…

Het vliegtuig van de Poolse maatschappij waar we mee vlogen was er xe9xe9n van een erg klein formaat. We zaten op rij 7 en dit was al bij het begin van de vleugel. Ik denk dat er maar 50 plaatsen waren in dit toestel. Maar gelukkig ging de landing beter dan die van de Turkish Airlines vorige week woensdag. Zit dan toch in je hoofd als er pas weer xe9xe9n is neergegaan…

Het deel van de stad wat ik dit keer heb kunnen zien (tussen het werken door) was niet om over naar huis te schrijven. Wel hadden we een erg mooi hotel vlak naast het Palace of Culture. Het Palace is het oude gebouw en het hotel staat er vlak achter (2e gebouw van rechts op de foto).

Al zou je het na het zien van deze foto niet zeggen, ik vond Warszawa maar een grauwe echt Oost Europese stad. Er hing op xe9xe9n van de dagen een behoorlijke smoglaag. Althans volgens de Poolse collega’s was het smog en niet gewoon mist. Ik zag het verschil niet echt eigenlijk. Mijn kamer was op de 32e verdieping, toen ik er arriveerde die avond en naar buiten keek was er niets over van het uitzicht dat ik eerder in de week had gezien. Ik zag echt geen hand voor ogen, net alsof er een wit dik gordijn voor het raam zat. Uitzicht: nul. Vreemde gewaarwording.

Over anderhalve week "mag" ik weer naar Parijs. Best leuk die reisjes, maar ik ben ook altijd weer blij als ik in m’n eigen bedje lig en gewoon een maaltje krijg voorgeschoteld van mijn mannetje thuis.

Het was half augustus dat mijn marketing collega Tien nogal enthousiast m’n kantoor binnenliep en vroeg of ik zin had om mee te gaan naar de fabriek in Italixeb. Daar hoefde ik totaal niet lang over na te denken. In Anzio in Italixeb staat onze grootste fabriek, ik was er nog nooit geweest terwijl er veel mensen werken waar ik in de loop der jaren veelvuldig contact mee heb gehad. En daarnaast leek een businesstrip met collega Tien mij behalve nuttig ook zeer gezellig.

Toen ik positief reageerde vroeg ze gelijk of ik zin had om er een dag aan vast te plakken zodat we Rome konden gaan bekijken. Wauw Rome, tja dat is wel gelijk een kans die je met beide handen moet aanpakken. Dus ook hier ging ik enthousiast in mee.

Toen we eenmaal toestemming hadden van onze bazen en de Italiaanse fabrieksbaas kwam er al een liedje bij Tien boven: "we gaan naar Anzio, we gaan naar Anzio".

Eind deze week zou het eindelijk zo ver zijn. Terwijl ik begin van de week stiekem meer bezig was met ons dagje Rome, was Tien zich goed aan het voorbereiden op de vergadering. Voor mij was er in die richting iets minder voor te bereiden. Het was daarom wel grappig toen we elkaar vroegen: "wat doe jij aan?". Ik dacht dat ze het over het city-tripje Rome had, maar zij had het over het zakelijke deel van de reis. Oeps….gemengde belangen met deze reis hihi.

Een andere collega van ons, W, is ook pas naar Rome geweest en had voor ons een route uitgestippeld zodat we de belangrijkste dingen in xe9xe9n dag konden bekijken. Heel handig!

Woensdagavond zijn we erheen gevlogen. De volgende ochtend werden we opgehaald door een taxi om naar de fabriek in Anzio te gaan. Het werd een nuttig, interessant (ja echt!) en leuk dagje. De fabriek was imponerend groot, de mensen zeer gastvrij. Ze namen veel tijd genomen om alle Nederlandse lopende zaken door te spreken. En het blijkt zeer handig om dingen "face to face" te bespreken met mensen die een Europese functie bekleden of het voor het zeggen hebben in de fabriek. Dat is wel gebleken.

‘s Avonds hebben we een leuk tentje gevonden in de stad en heerlijk Pizza gegeten. En tja, in Italixeb smaken de pizza’s toch echt extra lekker hoor! Daarna nog het Vaticaan bekeken, want daar zouden we de volgende dag geen tijd meer voor hebben. Erg indrukwekkend…….

De volgende ochtend gingen we om 09.15 uur op pad richting de metro om naar de Spaanse Trappen te gaan. Van hieruit hebben we de route van collega W gelopen met hier en daar een beetje eigen initiatief. Rome is een prachtige oude stad, met veel bezienswaardigheden. Behalve het Colosseum, de ruine’s en de Trevi fontein, waren er veel leuke gezellige straatjes met veel restaurantjes en winkeltjes en veel mooie pleinen. De winkeltjes hebben we gelaten voor wat ze zijn. Geen tijd om te shoppen als er zoveel te zien is .

‘s Middags heerlijk gelunched. Ook de pasta is in Italixeb echt een tikkeltje lekkerder dan in Nederland. We konden bij het restaurant waar we zaten kiezen uit zo’n 50 verschillende spaghetti(saus) soorten. Echt super. En ik moest van Tien nog even zeggen dat de Italianen spaghetti echt niet met vork en lepel eten zoals hier in Nederland wordt gedacht. Maar alleen met een vork. Tien heeft zich aangepast aan deze eetgewoonte (echt top hoor, Tien!). Ik heb lekker Nederlands m’n spaghetti gesneden voordat ik het op m’n vork schoof .

Helaas heeft het zo’n beetje constant geregend tijdens onze trip. Maar er stond weinig wind en met een paraplu’tje boven je hoofd ging het best. Van thuis begreep ik dat er allerlei berichten het journaal en de krant bereikten over het vreselijk slechte weer in Rome. Vooral de foto van de ondergelopen straten baarde het thuisfront toch enige zorgen. Het gekke is; wij hebben er weinig van gemerkt. Tja, soms grote plassen die je moest ontwijken en het spetterde constant. Verder waren eind van de dag onze sokken toch wel nattig door al het gestamp door deze plassen. De eerste nacht wel slecht geslapen door het vele onweer en de harde buien. Maar verder………ik vraag me af of we er net omheen zijn gezigzagt, of dat die Italianen misschien per ongeluk toch een stel mietjes zijn als het regenachtig weer betreft.

Over het algemeen zijn de Italianen trouwens erg aardige mensen. Ze doen goed hun best een beetje Engels te spreken. Maar twee dames van boven de 1.77 mtr met blond haar was vooral op het vliegveld toch wel bloed interessant voor een hoop Italianen….. Maar we hebben ze van ons af kunnen houden .

Mooi op tijd, net na middennacht waren we op Schiphol. Toen nog even naar huis zien te komen. En genieten van het weekend. Dit was echt een SUPERLEUKE en NUTTIGE (ja, echt!) businesstrip !

Volgend jaar weer, Tien?

Alweer het 3e tripje dit jaar voor mijn collega M en mijzelf. Zo heb je maanden niets en zo heb je meerdere buitenlandse business-trips achter elkaar.

De laatste twee trips zijn vanwege een onderdeel in SAP dat we met alle Europese landen tegelijk gaan lanceren in februari. Ter voorbereiding daarvan werkt het ‘t beste als we met elkaar het systeem uitproberen/testen/onder de knie krijgen.

Na Loerrach (Duitsland) en Dublin was het nu de beurt aan Parijs. Heel vervelend dat we 9 van de 10 keer weinig meekrijgen van de stad zelf. Meestal zien we alleen kantoor, taxi en hotel.

Maar dit keer hebben ze ons in een hotel gestopt in het centrum van Parijs. Gisteravond  besloten de Griek, de Italiaan en de Engelse dat we een restaurantje gingen zoeken aan de Champs d’Elysee. Degene die mee wilden waren welkom. Nou dat leek ons ook wel gezellig. Uiteindelijk liepen we met een groepje van 7 collega’s die kant op.

Het was heerlijk weer voor een wandeling en onderweg werden wat foto’s geschoten (vooral met telefoons bij gebrek aan een fotocamera). Alleen jammer dat ik geen schoenen bij me had waarmee je lekker door de stad kunt lopen. Maar goed, ik heb het overleefd.

Na een lange dag in de vergaderruimte vandaag, besloten de Engelse en wij Nederlanders gelijk door vanaf kantoor een taxi te nemen naar de Eiffeltoren. Best lastig om je verstaanbaar te maken tegen de Fransen."Eiffel Tower" klinkt waarschijnlijk toch heel anders dan "Tour Eiffel"….. Duurde even voordat men begreep waar we naartoe wilden .

De Eiffeltoren was blauw gekleurd (het was donker) en had gele sterren in een circel, zodat het Europese gevoel tot z’n recht kwam. Terwijl we gisteren dezelfde Eiffeltoren wit gekleurde verlichting zagen hebben vanuit de verte. Hij wordt dus nog al eens omgepimpt blijkbaar…

Ik was nog nooit in Parijs geweest, dus wel imponerend om zo even onder de Eiffeltoren te staan. Wat inmens groot zeg! Daarna zijn we met de metro terug naar het hotel gegaan en hebben we de Pizzeria aan de overkant bezocht. Was een goede keuze.

Morgen nog driekwart dag op kantoor buffelen en dan gaan we ons opmaken voor de terugvlucht. Erg leuk om eens meer te zien dan alleen kantoor, taxi en hotel.

(Nog geen zelfgemaakte foto)